​

Mijn vakantiereizen voelen blijkbaar erg vermoeiend aan, omdat ik voortdurend wandel, hoewel het wel voldoening geeft. In augustus heb ik daarentegen gekozen voor een ontspannen vakantie. Ik bleef de hele dag op het strand. Af en toe ging ik het water in of wandelde ik langs de kustlijn. Zo zagen mijn dagen eruit, en dat voelde heel aangenaam. Bovendien waren mijn vrienden er ook bij.

Tot morgen!

Ik heb veel moeite met aandachtig naar iets luisteren. Zelfs als ik heel hard probeer om op iets te focussen, word ik binnen een korte periode weer afgeleid. Maar er is geen twijfel van hoe goed het is om de vermogen te hebben om goed naar iets te luisteren. Gelukkig kan het ook een beetje getrained worden; een vriend van mij zei ooit dat het oor een beetje zoals een spier is.

Één van mijn favoriete dingen om te doen is heel aandachtig naar muziek luisteren. Ik luister niet vaak naar muziek terwijl ik iets anders aan het doen ben, want ik word daarvan een beetje 'geÏrriteerd' omdat ik wil weten wat er exact gepseeld wordt.
Ik wil bijvoorbeeld de modulaties ervan horen, of welke instrumenten gespeeld worden. Ik heb gehoord dat veel liedjes nu bijna geen modulaties hebben, maar ze zijn een zeer interessante onderdeel van muziek. Muziek met een polyfoniesche textuur is ook interessant om naar te luisteren; je kunt proberen om alle maten tegelijkertijd te horen.

Hallo iedereen!

Dit is mijn eerste post hier op WritestreakNL. Hier zou ik graag willen praten over wat ik lees, wat ik naar kijk. Alles in het Nederlands, natuurlijk!

Nu even een korte samenvatting van het boek dat ik op dit moment aan het lezen ben.

De zomer waarin alles veranderde is een YA boek door Jenny Han. Het gaat over een meisje, Belly, die elke zomer logeert in Cousins, een dorpje vlakbij de strand met haar moeder, haar broeder en de familie Fisher. Namelijk, Susannah (die al jaren met Belly's moeder bevriend is) en haar zonen Conrad en Jeremiah. Belly kent die jongens al sinds ze een kind was, en ze heeft al sinds jaren een crush op Conrad. Helaas is Belly altijd beschouwd als een kleine zusje, door iedereen (en ze is het beu). Iedereen logeert in hetzelfde grote huis aan de strand, dat eigenlijk van Susannah is.

Wanneer Belly bij Cousins Beach aankomt, ze verwacht niet dat dit een speciale zomer gaat zijn. Ze is namelijk een grote verandering ondergegaan: ze draagt geen bril meer en ze is inmiddels ook mooier geworden. Mensen zien haar anders, en ze heeft een beetje meer zelfvertrouwen. Helaas ziet Conrad haar blijkbaar nog steeds as een klein kind, en hij is overbeschermend tegen haar. Maar ze beleeft ook veel meer dingen dan vroeger. Ze wordt bijvoorbeeld uitgenodigd voor een feestje door een jongen uit het dorpje, en daar ontmoet ze Cam, een schattige jongen die niet alleen haar uiterlijk ziet. Hij herkent haar namelijk van een Latijncompetitie van de middelbare school. Belly nodigt hem uit om te gamen en een beetje zwemmen in het zwembad.

Wat doe je met dingen uit Shein (of Temu, Aliexpress...) die vrienden voor jou kopen? Diegene die niet echt nuttig zijn...

Vuilnisbak? Ze zijn toch nieuw. Tweedehandswinkels? Het is rommel die snel kapotgaat.

Aan jouw vrienden vertellen dat je geen cadeautjes zoals deze zodig hebt? Het werkt.. min of meer! Maar het is een langzaam proces. En alles daar is zo goedkoop.

Af en toe kom ik heel oude auto's in mijn buurt tegen. Sommige ervan komen zelfs uit de jaren 50/60 ofzo, vermoed ik. Een tijdje geleden keek ik naar een filmpje en in de achtergrond zag ik deze poster. Deze auto werd voor het eerst in 1958 getoond en bij 1959 werden ze gefabriceerd.
Binnen 4 jaar zo'n 30,000 Daf 600's geproduceerd
Soms werden auto's als deze kruipauto's genoemd en dat zorgde voor imagoproblemen. Ze waren namelijk niet erg snel. Mensen konden de DAF 600 zonder rijbewijs besturen omdat het niet sneller dan 25 km/u reed. In 1961 werd het opgevolgd door de DAF 750.

Je hebt al twee tornado's op een los vel papier getekend. O, maar laten we even er een derde maken. Ziet hij niet beter uit dan de twee anderen?

Is die pen daar trouwens goed? Je besluit om hij te proberen. "Klik klik klik", maakt hij. Leuk.

Nu teken je een vierkant. Wat een mooie vierkant! Laten er we meer tekenen.

Maar wat is dat in je zak? Een haarelastiekje?

"Ja, natuurlijk", je zegt tussen twee "mhm's" om te tonen dat je nog steeds luistert.

Intussen speel je met het elastiekje. Je draait een, twee, drie rondjes rond je vinger. Je maakt er een acht mee.

Je verveelt je zo!

Herken je deze tentoonstellingen? Firato was een tweejarlijkse tentoonstelling die zich vooral met videoapparatuur en audioapparatuur bezighield. Er waren onder andere video games, de compact cassette, compact disk, teletekst en zelfs de kleurentelevisie werd hier in 1967 geïntroduceerd.
Firato werd bedacht door Henk Kazemier en werd voor het eerste in 1950 gehouden. Deze evenement vond plaats in de Bellevue theater.
De beste evenementen gebeurden rond de jaren 80, en in die decennium werd de cd uitgebracht. De tentoonstelling van 1988 had ongeveer 300,000 bezoekers!

Later hernoemde Firato zich. Het kreeg de naam @ motion en richtte zich vooral op computers en het internet. Ze verwachtten veel bezoekers nog, maar slechts de helft van de verwachtte aantal mensen kwamen.
In 1998 hield Firato zijn laatste evenement. Deze keer onder de originele naam.

​

Eergisteren heb ik "Wings of Desire" gekeken, een film van de Duitse regisseur Wim Wenders. Het is een vrij poëtische film dat thema’s behandelt als emoties, eenzaamheid en de ‘geest’ van steden en levens, gekenmerkt door passies, vreugde en lijden.

Ik nam vroeger heel veel foto's op op mijn 2DS. De meeste waren van enorm lage kwaliteit want de verlichting van mijn huis was erg donker, en ik kon mijn handen nauwelijks stilhouden. Ik nam zelfs foto's op van een ouder toen hij zijn tablet aan het gebruiken was; volgens mij wistte hij niet dat ik de foto opnam, maar ik kan het niet met honderd procent zekerheid zeggen.
Hoe dan ook, ik gebruikte die foto als een gezicht in dit spelletje! En ook een paar van mijzelf en mijn broer. Maar volgens mij kon je allerlei soorten foto's gebruiken.

Dit spelletje was,denk ik, op alle 3DS's geinstalleerd. Ik heb een vage herinnering van hoe als mensen in de achtergrond van jouw level liepen, dat dat meerdere vijanden liet verschijnen. Verder waren er een paar baasgevechten en soms kregen deze gezichten afros.

Waarom gebruiken we hier geen parasols meer? Niet diegene op terassen, maar degene die kleiner zijn, zoals paraplu's?

Ik was vandaag heel blij dat er nog een paraplu lag in mijn tas, toen ik lang in de volle zon moest lopen.

Zag ik belachelijk uit? Misschien. Maar ik haat de hitte te veel om me daarover zorgen te maken... En er bestaan paraplu's die ook parasols zijn!

Een paar dagen geleden zat ik buiten op mijn 2DS te spelen en nadat ik klaar was, realiseerde ik me dat ik een foto van de zonsondergang kon proberen te nemen; nou ja, de zon was helaas niet echt meer zichtbaar, maar wat ziet de oude camera van de 2DS bijzonder uit. De kwaliteit ervan is natuurlijk niet ontzettend goed, maar het is ook niet slecht. Wel een beetje donker en 'fuzzy'. Ik keek ook door mijn oude gallerij en er waren veel foto's met donkere lichten en knuffels in de achtergrond. Ze zagen er bijna een beetje eng uit omdat de licht van mijn oude kamer zo donker was. En je kan niet eens raden wat de knuffels zijn omdat de foto's zo fuzzy zijn.

Ik schrok bijna toen ik een foto opnam, want het geluid van mijn camera is een kat die miauwt. Die was zo luid! Je kunt het geluid ook het blaffen van een hond maken.

Vanavond heb ik naar een mooie film gekeken en daarover zal ik morgen praten.Ik heb ook pizza gegeten met mijn ouders en we hebben met elkaar gepraat. Morgen ben ik van plan om een fietstocht te maken. Dat was het voor vandaag. Een korte tekst omdat de laatste week best vermoeiend is geweest.

Vandaag liep ik ergens heen en ik deed alsof ik precies wist waar ik naartoe ging. Dat is een handige vaardigheid, vooral als je eigenlijk geen idee hebt.

Mijn gezicht zei: rustig, professioneel, alles onder controle. Mijn hoofd zei: waar zijn we? Waarom lopen we deze kant op? Is dit een gang of een beslissing?

Ik bleef gewoon lopen, want stoppen zou te veel informatie geven aan de omgeving. Soms moet je lichaam zelfvertrouwen uitstralen terwijl je brein nog de kaart probeert te laden.

Toen zag ik iemand anders lopen en ik volgde die persoon een beetje. Niet echt. Gewoon toevallig dezelfde richting. Heel normaal. Absoluut geen strategie.

Uiteindelijk kwam ik ergens terecht. Niet precies waar ik moest zijn, maar ook niet volledig verkeerd.

Dat voelde als winst.

Vandaag is een heel vreemde dag; ik voel alsof ik iets heb om over te schrijven, maar ik kan het niet echt niet herinneren! Maar soms gaat het zo, hé? De laatste tijd heb ik niet heel veel goede ideeën gehad, maar ik werk steeds op een lijstje van onderwerpen.

We hebben vandaag het nieuws gehoord dat mijn favoriet gollega gaat vertrekken. Hij heeft ontslag genomen, omdat hij iets beter heeft gevonden. Ik ben blij voor hem! Maar wat jammer voor ons. Hij is volwassenen en zo lief, we zullen hem missen!

Vandaag stond ik voor een automatische deur. Normaal is dat geen spannend moment. Je loopt ernaartoe, de deur gaat open, je loopt verder. Simpel systeem.

Maar deze deur had blijkbaar vragen.

Ik stond ervoor en de deur bleef dicht. Ik deed een klein stapje naar links. Niets. Een stapje naar rechts. Ook niets.

Toen kwam er iemand anders aan. De deur ging meteen open, alsof ze elkaar persoonlijk kenden.

Ik liep snel mee naar binnen, met de waardigheid van iemand die net door een gebouw is afgewezen.

Niemand zei iets. Dat was misschien het ergste.

Mijn haar is heel lang, en ook heel dik. En als ik in een zwembad ga zwemmen, wordt het een beetje 'zouterig' van het water. En wie houdt er van zout? Zweefvliegen? Ja - bijen? zeker - wespen? natuurlijk! Het klonk als een gewone vliegje, maar dan zag mijn broer het in mijn haar en het was inderdaad een wesp. De wesp zat zo vast dat hij bijna niet kon bewegen; maar ik kon zijn vleugels constant horen.
Ik heb geen idee of hij mij had geprobeerd te steken, maar ik raakte hem even met mijn vinger en ik vermoed dat hij dat niet heel aangenaam vond. Wat ik hierna deed was een beetje brutaal want ik moest hem doden; als hij ontsnapte, zou hij heel boos zijn. Af en toe komen wespen achter mij aan, zelfs als ik de deur achter mij sluit. Dan zie ik ze tegen het raam ervan vliegen.
Ik moest namelijk de wesp met mijn hemd drukken. En daarna moest ik hem uit mijn haar trekken. Geen prettige uitzicht, maar het was wel noodzakelijk!

We hebben veel wespennesten in de buurt, en ook in het bos achter ons huis. Sommige hiervan liggen op de grond (bijna!) en ik heb een paar ouderen verzameld en in mijn tent gestopt. Toen het herfst wordt en de bladeren gaan dood, kun je goed zien waar de nesten hangen

​

Afgezien van het uiterlijk lijken mijn huidige dagelijkse schoenen nog steeds stevig en draagbaar te zijn. Deze aankoop van bijna drie jaar geleden was ongetwijfeld de moeite waard! En destijds heb ik er trouwens niet zo veel geld voor betaald. Ze waren redelijk voordelig, maar zeker niet goedkoop!

Soms maak je een plan en voelt het alsof dat de officiële versie van de dag is.

Je hebt iets in je hoofd. Zo gaat het worden. Niet per se spectaculair, maar wel duidelijk.

En dan gebeurt er iets.

Het weer werkt niet mee. Iemand zegt af. Je energie is anders dan verwacht. Of de dag zelf besluit gewoon een andere richting op te gaan.

Eerst vind ik dat soms irritant.

Mijn hoofd houdt van plannen. Zelfs kleine plannen kunnen ineens belangrijk voelen als ik ze al in mijn hoofd heb gebouwd.

Maar soms blijkt plan B eigenlijk beter te zijn.

Rustiger. Simpeler. Minder gedoe. Meer passend bij hoe de dag echt voelt.

Dan denk ik achteraf: misschien hoefde plan A helemaal niet zo hard te winnen.

Soms is het beste plan niet het plan dat je had bedacht, maar het plan dat uiteindelijk beter bij je past.

Tot morgen!

Elk jaar kom ik meer en meer vreemde insecten tegen. Vorig jaar vond ik een heleboel vreemde rupsen, dit jaar zijn er heel weinig rupsen. Ik vermoed dat de vogels veel ervan opeten, want er zijn dit jaar veel meer vogels dan normaal. Ècht veel.
Vorig jaar vond ik een soort roze rups en helaas had ik geen camera mee. Hij voelde zo 'hard' als een steen en zijn hoofd kon zich verbergen binnen z'n eigen lichaam. Ik heb hem natuurlijk niet met mijn vingers geraakt, maar wel met een stokje. En wanneer ik deze vreemde dingen zie, vraag ik me vaak af wat ze eigenlijk heten. Soms zijn deze dingetjes heel moeilijk om te vinden.
Ik heb gezien dat dingen als ChatGPT hen snel kunnen opzoeken en dat is erg leuk. En ook heel snel. Verder heb ik een soort encyclopedie van insecten die hier in de buurt wonen.

Ben jij ooit een heel vreemde insect tegengekomen waarvan je de naam niet wistte? Laat het me vooral weten!

​

De schoenen die ik nu draag, zijn bijna drie jaar oud en ik heb ze vrijwel dagelijks gedragen. Ik heb er zeker heel veel kilometers mee gelopen. Ze hebben me naar zoveel plekken vergezeld, zelfs op vakantie. Het ligt dus voor de hand dat ze nu zo versleten zijn.

Ik heb nieuwe schoenen nodig, want de schoenen die ik dagelijks draag, beginnen slijtage te vertonen, wat jammer is. Ik weet al welk soort schoenen ik zou kiezen. De uitdaging is om de juiste maat te vinden. Daarom denk ik dat ik me ga richten op een of twee merken die ik goed ken en waarop ik kan vertrouwen.

Soms heb je geen groot vertrouwen nodig.

Geen enorme zekerheid, geen perfect plan, geen duidelijk bewijs dat alles precies goed zal gaan.

Soms is een klein beetje vertrouwen al genoeg.

Het soort vertrouwen dat niet roept, maar gewoon rustig aanwezig is. Een gevoel dat zegt: misschien weet ik nog niet alles, maar ik kan wel verder.

Ik vind dat fijn.

Want meestal is het leven niet helemaal duidelijk. Er zijn dingen die nog open zijn. Plannen die nog kunnen veranderen. Vragen die nog geen antwoord hebben.

Maar toch hoef ik niet altijd te wachten tot alles zeker is.

Soms kan ik gewoon de volgende kleine stap zetten.

Niet omdat ik alles onder controle heb, maar omdat ik genoeg vertrouwen heb voor vandaag.

En vandaag is soms precies genoeg.