Ζήτω εξ αρχής συγγνώμη για το κατεβατό.

Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα θα είναι σε τέτοιο σημείο.

Είμαι climate data analyst και αυτή τη στιγμή ψάχνω δουλειά στον χώρο του climate/environmental data analysis. Έχω κάνει δύο πρακτικές ασκήσεις, αποκτώντας ερευνητική εμπειρία σε σχετικούς φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αυτή τη στιγμή εργάζομαι με συμβάσεις στο πανεπιστήμιο όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου. Προηγουμένως, στην στρατιωτική μου θητεία ως μετεωρολόγος, έκανα κανονικές βάρδιες σε θέσεις σχετικές με το αντικείμενό μου.

Προφανώς δεν λέω ότι είμαι senior. Δεν έχω 5 ή 10 χρόνια εμπειρίας στην αγορά και το γνωρίζω πολύ καλά. Είμαι όμως junior με ένα αρκετά αξιοπρεπές σχετικό υπόβαθρο, άριστη γνώση αγγλικών και τεχνικές δεξιότητες σε Python και ανάλυση διαφορετικών τύπων δεδομένων, μαζί με modelling, remote sensing, GIS κλπ.

Και εδώ είναι το θέμα που με προβληματίζει.

Σε αρκετές περιπτώσεις, μεγάλο μέρος αυτής της εμπειρίας αντιμετωπίζεται σαν να είναι απλώς «ακαδημαϊκό». Οι πρακτικές δεν θεωρούνται ουσιαστική επαγγελματική εμπειρία, η ερευνητική εργασία αντιμετωπίζεται ως ακαδημαϊκή και ακόμη και η εμπειρία από τη θητεία μου αντιμετωπίζεται απλώς ως «θητεία», παρότι έκανα κανονικές βάρδιες και έχω σχετικές βεβαιώσεις. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι έχω χτίσει Python-based ΕΡΓΑΛΕΙΑ που από τους μεν χρησιμοποιούνται επιχειρησιακά (στην θητεία μου), και από τους θα χρησιμοποιήσουν ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΆ (πανεπιστήμιο).

Πρόσφατα, λοιπόν, μου έγινε πρόταση για θέση σχετική με το αντικείμενό μου με 1000€ καθαρά τον μήνα. Πλήρης απασχόληση, onsite, με ωράριο 09:00–17:30, δηλαδή το 30λεπτο διάλειμμα είναι επιπλέον του 8ώρου (με τη μετακίνηση αυτό μεταφράζεται 07:45-18:45). Hybrid παραδόξως δεν υπάρχει, εξ ολοκλήρου δια ζώσης. Με λίγα λόγια, ζωή μηδέν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι σε προηγούμενη διαδικασία, σε άλλη εταιρεία και πάλι για θέση σχετική με το αντικείμενό μου, μου είχαν προσφέρει περίπου €1.500 καθαρά, με υβριδικό μοντέλο. Δεν πήρα τελικά τη θέση γιατί επέλεξαν άλλον υποψήφιο, αλλά αυτή ήταν η προσφορά.

Στην τωρινή διαδικασία, από την αρχή είχα την αίσθηση ότι το προφίλ μου υποτιμήθηκε. Στη συνέντευξη τονίστηκε επανειλημμένα ότι δεν έχω «πραγματική επαγγελματική εμπειρία» και ότι η εμπειρία μου είναι κυρίως ακαδημαϊκή, παρότι έχω δουλέψει αποδεδειγμένα πάνω σε πραγματικά datasets, μοντέλα, δορυφορικά δεδομένα, Python workflows κλπ. Παράλληλα μου έλεγαν ότι αν ερχόμουν 3 χρόνια μετά έχοντας αποκτήσει επαγγελματική εμπειρία στον τομέα, θα ήταν διαφορετική η προσέγγιση τους.

Κάποια στιγμή με ρώτησαν τι οικονομικές απολαβές περιμένω. Επομένως αρχικά ρώτησα:

«Ποιο είναι το salary range για τη συγκεκριμένη θέση;»

Δεν μου δόθηκε απάντηση και μου ζητήθηκε να πω εγώ τι περιμένω. Ανέφερα ότι θα με ενδιέφερε minimum 1050€ καθαρά, δεδομένου ότι με θεωρούν junior και λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες, όπως το κόστος ζωής.

Όταν ανέφερα το κόστος ζωής, έλαβα μια ειρωνική απάντηση, σε γενικές γραμμές ότι δεν είναι σωστό να το χρησιμοποιώ ως παράμετρο, γιατί τότε θα έπρεπε να πληρώσουν εμένα περισσότερο παίρνοντας χρήματα από έναν πιο έμπειρο εργαζόμενο της ομάδας.

Προσπάθησα να εξηγήσω ότι δεν εννοούσα πως η εταιρεία οφείλει να με πληρώνει με βάση τα προσωπικά μου έξοδα, αλλά ότι το κόστος ζωής είναι ένας από τους παράγοντες που λαμβάνω εγώ υπόψη όταν αποφασίζω αν μια προσφορά είναι βιώσιμη για μένα. Η απάντηση ήταν ουσιαστικά ότι ξέρουν γιατί το είπα και ότι τέτοιες παραμέτρους «καλό είναι να τις κρατάμε για τον εαυτό μας».

Λίγες μέρες αργότερα μου έγινε επίσημη πρόταση για 1000€ καθαρά, με μόλις μία ημέρα διορία.

Ζήτησα κάποιες διευκρινίσεις οι οποίες δεν απαντήθηκαν σαφώς, αλλά με γενικούρες. Ζήτησα επίσης είτε 1100€ ώστε να μπορέσω να απαντήσω μέχρι αύριο, ή –αν αυτό δεν είναι εφικτό– χρόνο μέχρι την Τρίτη ώστε να το σκεφτώ, και η απάντηση τους ήταν όχι και στα δύο.

Να σημειώσω ότι μου είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι πρέπει να είμαι διατεθειμένος το πρώτο διάστημα να δουλεύω παραπάνω ώρες ώστε να φτάσω στο επίπεδο που χρειάζεται η θέση, διότι δεν θα υπάρχει training και ότι θα έχω minimum επίβλεψη.

Και κάπου εδώ είναι η απορία μου: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει πτυχίο, μεταπτυχιακό, τεχνικές δεξιότητες, πρακτικές, ερευνητική εμπειρία, εμπειρία στο εξωτερικό και σχετικό operational experience και η αγορά να του λέει ουσιαστικά «είσαι junior, άρα 1000€»; Και πώς θεωρείται αυτονόητο ότι ένας άνθρωπος με τέτοιο background πρέπει απλώς να το δεχτεί;

Δεν περιμένω να παίρνω €2.000 ως junior. Ούτε θεωρώ ότι ένα MSc από μόνο του σε κάνει senior. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι αν έχω λανθασμένη εικόνα για την αγορά ή αν όντως στην Ελλάδα ένα αρκετά εξειδικευμένο STEM προφίλ θεωρείται απολύτως λογικό να ξεκινάει στα 1000€ καθαρά, ακόμη και όταν υπάρχει σχετική εμπειρία και τεχνικές δεξιότητες.

Έχω φτάσει στα όρια της απελπισίας πλέον. 4 μήνες τώρα ψάχνω για δουλειά είτε εδώ είτε στο εξωτερικό. Εδώ οι θέσεις είναι ελάχιστες, και αυτές οι ελάχιστες είναι κακοπληρωμένες. Έχω δεχτεί προτάσεις για θέσεις οι οποίες δεν με ικανοποιούν είτε θεματικά είτε οικονομικά, για αυτό και τις έχω απορρίψει. Στο εξωτερικό οι θέσεις είναι μεν περισσότερες αλλά ο ανταγωνισμός πολύ υψηλός.

Συγγνώμη για το κατεβατό και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις.

Μας πλασάρουν τώρα με τυμπανοκρουσίες τη «σύνδεση του κατώτατου μισθού με τον πληθωρισμό», πουλώντας το αφήγημα: «Μη φοβάστε, αν ανεβαίνουν οι τιμές, θα ανεβαίνει αυτόματα και ο μισθός σας, οπότε δεν θα χάσετε ποτέ την αγοραστική σας δύναμη».

Κάθισα λοιπόν και έκανα την άσκηση στο χρόνο για να δω τι συμβαίνει αν εμπιστευτούμε τους επίσημους δείκτες. Πήρα τα ιστορικά δεδομένα αποκλειστικά για τα καθαρά (προ φόρου εισοδήματος — ναι, έχει και ο κατώτατος φόρο εισοδήματος) που μπαίνουν στην τσέπη από το dataset του Gyronomics και τα σύγκρινα με τον επίσημο σωρευτικό πληθωρισμό.

Δείτε τι δείχνουν τα επίσημα μαθηματικά:

• Από το 1976: Ο καθαρός μισθός πολλαπλασιάστηκε επί 67,4 (από 13,7€ σε 924,5€), ενώ ο πληθωρισμός πολλαπλασιάστηκε επί 44,9.
• Από το 1985: Ο καθαρός μισθός πολλαπλασιάστηκε επί 9,6 (από 96€ σε 924,5€), ενώ ο πληθωρισμός επί 9,3.
• Από το 2000: Ο καθαρός μισθός πολλαπλασιάστηκε επί 2,1 (από 442€ σε 924,5€), ενώ ο πληθωρισμός επί 1,7.
• Από το 2008 (προ κρίσης): Ο καθαρός μισθός πολλαπλασιάστηκε επί 1,4 (από 667€ σε 924,5€), ενώ ο πληθωρισμός επί 1,3.

Το παράδοξο της στατιστικής

Αν η αυτόματη σύνδεση με τον πληθωρισμό ήταν η λύση, τότε σύμφωνα με τα επίσημα νούμερα του κράτους, σήμερα ένας εργαζόμενος στον κατώτατο έπρεπε να αγοράζει περισσότερα πράγματα από ό,τι το 2008, το 2000, το 1985 ή το 1976.

Στα χαρτιά, ο μισθός σου έχει τρέξει πιο γρήγορα από τον πληθωρισμό σε όλες τις περιόδους. Στην πραγματικότητα όμως, όλοι ξέρουμε ότι σήμερα βγαίνεις πολύ πιο δύσκολα από ό,τι το 2008 ή το 2000.

Όταν κοιτάς τον πληθωρισμό μήνα με τον μήνα ή έτος με το έτος, το μαγείρεμα των αριθμών περνάει απαρατήρητο. Σου λένε «φέτος είχαμε μόνο 3%», τον επόμενο χρόνο «μόνο 2%». Φαίνεται λογικό, σχεδόν ανώδυνο στον μικρόκοσμό τους. Όταν όμως ανοίγεις το πλάνο σε βάθος χρόνου, το κλέψιμο βγάζει μάτι. Η στατιστική πραγματικότητα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον υλικό κόσμο που ζούμε.

Εδώ ακριβώς φαίνεται η τεράστια παγίδα της «αυτόματης αναπροσαρμογής».

Πού κρύβεται η απάτη των δεικτών;

Ξέρω ότι οι οικονομολόγοι του sub θα σπεύσουν να πουν ότι ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ) μετράει έναν γενικό μέσο όρο. Και έχουν δίκιο, αλλά εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα:

1. Ο «Πληθωρισμός των Φτωχών»: Ο γενικός ΔΤΚ υπολογίζεται για ένα «μέσο νοικοκυριό» (που συχνά έχει ιδιόκτητο σπίτι χωρίς δάνειο). Για έναν άνθρωπο όμως που ζει με τον κατώτατο, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και το ρεύμα απορροφούν το 90%-100% του εισοδήματός του. Για αυτόν τον εργαζόμενο, ο πραγματικός πληθωρισμός επιβίωσης δεν είναι το 2% ή το 3% που ανακοινώνουν, αλλά διψήφιο ποσοστό.
2. Τα "Hedonic Adjustments" και τα gadgets: Ο δείκτης συμπιέζεται τεχνητά προς τα κάτω από τις πτώσεις τιμών στην τεχνολογία και τις «ποιοτικές προσαρμογές» (αν ένα κινητό κάνει 300€ όπως πέρυσι αλλά έχει καλύτερη κάμερα, η στατιστική το καταγράφει ως μείωση τιμής). Μόνο που δεν τρώμε Smart TV για βραδινό, ούτε πληρώνουμε το νοίκι με microchips.

Η μεγάλη παγίδα για το μέλλον

Όταν σου υπόσχονται «αυτόματη αύξηση βάσει πληθωρισμού», σου κλειδώνουν την φτώχεια:

Αν το ενοίκιο ανέβει 15% και τα τρόφιμα 10%, αλλά ο επίσημος «πειραγμένος» μέσος πληθωρισμός δείξει 2,5% (επειδή έπεσαν οι τηλεοράσεις ή τα ρούχα), ο μισθός σου θα πάρει αύξηση μόλις 2,5%. Στα χαρτιά θα είσαι «καλυμμένος» και η κυβέρνηση θα νίπτει τας χείρας της, αλλά στην πραγματικότητα θα φτωχαίνεις κάθε χρόνο και περισσότερο.

Τα στοιχεία της Eurostat επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα που ζούμε: είμαστε σταθερά στην προτελευταία θέση της ΕΕ σε αγοραστική δύναμη, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία.

Μας πουλάνε στατιστική εξομάλυνση για προστασία.

Ποια είναι η γνώμη σας; Πώς θα σπάσει αυτή η παράλληλη στατιστική πραγματικότητα;

-Δεν μπορουμε να σας προσλαβουμε δεν εχετε εμπειρια

-Ναι αλλα εχω σχετικες σπουδες και διαθεση για δουλεια. Η θεση αλλωστε ειναι junior/entry-level

-Θελουμε καποιον με εμπειρια

-Αν ολοι για καθε ρολο ζηταν εμπειρια πως θα μπουμε στην αγορα εργασιας? Και πως θα αποκτησουμε εμπειρια?

-Θα μπειτε οταν αποκτησετε εμπειρια

(Δεν ειναι κυριολεκτικος διαλογος αλλα το κλασικο μοτιβο του τι σου λενε στην ουσια οταν ψαχνεις δουλεια χωρις σχετικη προυπηρεσια)

Απο αυτές που το σώμα είναι εδώ, αλλά το μυαλό τρέχει λιγο πιο πέρα, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Και κάνει τα χειρότερα σενάρια. Και σκέφτεται χίλια αν, και γιατί, και πως. Και δεν περνάνε τα γαμημένα λεπτά να έρθει το πρωί, μήπως το πρωί είναι όλα λίγο καλύτερα.

Το 2015 όπως κάθε χρόνο πήγα για τις καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό μου. Εκεί ξεκίνησα να κάνω παρέα με ένα κορίτσι, ας το πούμε Άννα, η οποία ήταν από την Αλβανία (έχει σημασία η καταγωγή της). Το κορίτσι αυτό μαζί με την οικογένεια του είχαν μετακομίσει στο χωριό αρκετά χρόνια πριν απλά τότε ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα.

Γενικά απ όσο θυμάμαι περάσαμε πολύ ωραία εκείνο το καλοκαίρι, παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες, συζητούσαμε κλπ. Μάλιστα μου είχε αναφέρει ότι χαιρόταν πολύ που κάναμε παρέα γιατί τα άλλα παιδιά στο σχολείο την αγνοούσαν γιατί ήταν Αλβανη.

Το 2016 όταν ξαναπήγα στο χωριό μου για διακοπές, η γιαγιά μου, μου τόνισε να μην ξανακάνω παρέα με την Άννα γιατί πέρσι μας “γελούσαν” στο χωριό και δεν θέλει να γίνουμε ρεζίλι. Το κορίτσι λοιπόν ερχόταν στο σπίτι για να με φωνάξει να παίξουμε και η γιαγιά μου το έδιωχνε λέγοντας της δικαιολογίες τύπου ότι κοιμάμαι ή ότι είμαι αλλού. Θυμάμαι μάλιστα ότι σε κάποια φάση είχε έρθει η μαμά της για να πει στη γιαγιά μου να με αφήνει καμιά φορά να κάνουμε παρέα γιατί είχε στεναχωρηθεί πολύ η Άννα. Τελικά δεν ξανακάναμε παρέα…

Η οικογένεια αυτή μετακόμισε λίγα χρόνια αργότερα και δεν την ξαναείδα από τότε. Όμως, ο ξάδερφος της ο οποίος μένει ακόμα στο χωριό, σε μια άκυρη συζήτηση που είχαμε, μου ανέφερε ότι από τότε που σταμάτησα να κάνω παρέα με την Άννα εκείνη ξεκίνησε να πηγαίνει σε ψυχολόγο, καθώς τη στεναχώρησε πολύ το γεγονός που όλοι την απέφευγαν. Όταν το έμαθα αυτό στεναχωρήθηκα πάρα πολύ και ακόμα έχω τρομερές τύψεις.

Έχω προσπαθήσει να την ψάξω στα social media, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα κάτι. Παρόλο που έχουν περάσει 11 χρόνια από αυτό, θέλω ακόμα να της ζητήσω συγγνώμη και να της εξηγήσω τον λόγο της που δεν ξανακάναμε παρέα την επόμενη χρονιά. Ξέρω ότι έχουμε μεγαλώσει πλέον και έχουμε προχωρήσει στη ζωή μας αλλά ποτέ δεν θα συγχωρήσω τον εαυτό μου για το κακό που έκανα στην Άννα…

Κάνω δυο εβδομάδες τώρα μια δουλειά που λέγεται "αποσυρραφη/κατηγοριοποίηση αρχείων" για μια εταιρεία ψηφιοποίησης αρχείων. Επισήμως η θέση μου λέγεται "υπάλληλος παραγωγής"

Στην ουσία αυτό που κάνω είναι να διαχειριζομαι τον ενα φάκελο μετα τον άλλον με τόνους χαρτιού και να κατηγοριοποιω τα χαρτιά έχοντας στο κεφάλι μου δεκάδες παραμέτρους.

Αλλα συνήθως σε μια δουλειά γραφείου μπορείς λίγο να ξεκουραστείς ή να κάνεις ενα διάλειμμα πέραν του επίσημου διαλλειματος. Ή απλά να είσαι λιγο idle.

Εδώ πρέπει να υπάρχει μια συνεχόμενη ροή, τα κεφάλια μέσα, ο ενας φάκελος μετα τον άλλον, χωρίς να μιλάμε ο ένας στον άλλον, χωρίς να κοιτάμε τα κινητά μας, έχοντας και μια "στοχοθέτηση" (πρέπει να βγάζουμε μίνιμουμ τάδε φακέλους την ημέρα). Αισθάνομαι οτι ειναι σαν ενα εργοστάσιο που πχ υπάρχει ενα assembly line και πρέπει να πακετάρεις το ένα προϊόν μετά το άλλο που σου έρχεται σε μια κυλιόμενη πλατφόρμα, μόνο που αντί για προϊόντα έχουμε φακέλους. Κατά τα άλλα υπάρχει ευχάριστο κλίμα, καλοί συνάδελφοι, δροσερός χώρος κλπ

Δε τη ψιλοπαλευω. Να παραιτηθώ, ή είμαι απλά κακομαθημένος και/ή έχω χαμηλό πήχη γιατί ειναι η πρώτη μου δουλειά?

Όσοι κάνετε δουλειά γραφείου, back office/receptionist/secretary, πως είναι? Υπάρχουν οι ίδιες συνθήκες?

Έχετε πάρει καθόλου χαμπάρι οι εργοδότες ότι έχει γίνει (επιτέλους) υποχρεωτική από το νόμο η αναγραφή του μισθού που προσφέρετε στις αγγελίες αναζήτησης εργαζομένων;

Κοντά ένας μήνας τώρα και ακόμα δεν έχει κανείς. Για να πέφτουν νούμερα σιγά-σιγά, αν θέλετε να ενδιαφερθεί κανείς να σας βοηθήσει.

EDIT:
Είδα αυτό για την επικοινωνία προ συνέντευξης, φτάνει μην το ξαναλέτε για 999η φορά. Πέρα από το να προστατεύει τους εργοδότες από ανταγωνισμό, δεν έχει καμία λογική.

Καλημέρα σας, ήθελα να ρωτήσω κατά πόσο εφικτό είναι ο συνδυασμός βαριάς χειρωνακτικής δουλειάς με γυμναστική. Πιο συγκεκριμένα, με πυγμαχία, γυμναστήριο ( πολυαθρικες ασκήσεις + καλισθενικη με βάρη) , + σκέτη καλισθενικη με dynamic και static skills . Και αν ναι πως θα μπορούσα να το οργάνωσω.

ΥΓ.: Έκανα πυγμαχία για 3 χρόνια μέχρι και πέρσυ και γυμναστήριο είμαι σε ένα αρκετά καλό επίπεδο όπως και καλισθενικη, απλά πως μπορούν να συνδυαστούν όλα αυτά